Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Αγάλι, αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι. Εμπρός στο δρόμο του Κουβέλη.

Αρραβωνιάσματα ΠΑΣΟΚ και Σύριζα με κουμπάρο τον Λαλιώτη . Το μαρτύρησε στα ΝΕΑ ο εκ του βαθέως ΠΑΣΟΚ ορμώμενος πολιτικός σχολιαστής κ.Παπαχρηστος.

Αλήθεια, ψέμα; Ελάχιστα ενδιαφέρει. Σαν θέλει η νύφη κι' ο γαμπρός ο κουμπάρος θα βρεθεί. Από καλοθελητές δεν πάσχει ο ''χώρος''. Το ερώτημα που χρήζει απαντήσεως είναι εάν θέλει ή νύφη (Φώφη) κι' ο γαμπρός ( Αλέξης).

Για τον Αλέξη το πράγμα είναι απλό, βεβαίως θέλει, δεν χωρεί αμφιβολία. Αν και έχει ήδη καρπωθεί όλη σχεδόν την εκλογική προίκα, εξακολουθεί να θεωρείται σφετεριστής στα μάτια των λιγοστών πλέον πιστών της πάλαι ποτέ κραταιάς πολιτικής οικογένειας. Προκειμένου να διασφαλίσει ο ''σφετεριστής'' την επικυριαρχία του εις το μέλλον επιζητεί να αποκτήσει και τους τίτλους ιδιοκτησίας κοινώς δηλαδή να τους πάρει και τα βρακιά. Το πράγμα έχει δυσκολίες δεν είναι όμως ακατόρθωτο. Αγάλι αγάλι...

Ενώ για τον γαμπρό η επιθυμία αρραβώνος είναι δεδομένη όσο και σφοδρή, η διάγνωση των διαθέσεων της νύφης είναι περίπλοκο ζήτημα. 'Όλοι γνωρίζουν την σφοδρή της επιθυμία να κρεμαστεί ο ''σφετεριστής'' ανάποδα, να επιστρέψουν οι κλεμμένοι ψηφοφόροι και τα περασμένα μεγαλεία . Καθώς όμως ο χρόνος περνά και οι κοψοχέρηδες Συριζαίοι προσπερνούν την στάση, Πασοκ και λοιπές δυνάμεις, άλλοι (πολλοί) προς άγνωστη κατεύθυνση και άλλοι (λιγότεροι) για Κυριάκου μεριά, τους ζώνουν τα φίδια. Εδώ είναι που μπαίνουν στο κόλπο οι καλοθελητές. Μιλάνε με λόγια που ξυπνάνε τις ιστορικές μνήμες του “χώρου”. Ένας είναι ο εχθρός , ο νεοφιλελευθερισμός, μπλα μπλα... Ποιο είναι το χρέος των προοδευτικών δυνάμεων;

Κάπως έτσι αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι.

Κάπως έτσι μπαίνουνε στο δρόμο του Κουβέλη.

Όλα έχουν λοιπόν δρομολογηθεί; Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον; Πιθανόν ναι, εκτός και αν κάποιος αστάθμητος παράγοντας, κάποιος απρόβλεπτος μηχανής θεός μπουκάρει και τα φέρει τα πάνω κάτω.

Κάπως έτσι άλλωστε δεν χάλασε ο Κυριάκος τα σχέδια των εκ δεξιών καλοθελητών;








Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Αυτό που δεν ξεπερνιέται είναι το μίσος!

του Φώτη Γεωργελέ στην Athens Voice
Καταλαβαίνω πως αυτές τις μέρες, πολλοί συμπολίτες μου είναι αποσβολωμένοι. Μοιάζει σαν αυτά τα 6 χρόνια που πέρασαν να ήταν κακές παραισθήσεις. Μια παραζάλη, ένα άγριο μεθύσι που τελείωσε άσχημα το επόμενο πρωί. Την Κυριακή το βράδυ, σε μια αποστροφή της ομιλίας του, ο πρωθυπουργός έσβησε τα προηγούμενα χρόνια. Παίρνοντας αυτό το ύφος της ευθύνης που πρέπει να έχουν οι δημόσιοι άντρες, είπε πως φράσεις για προδοσία δεν πρέπει καν να ακούγονται, γιατί όποτε συνέβη αυτό η χώρα το πλήρωσε ακριβά. Οι βουλευτές της αντιπολίτευσης έμειναν άναυδοι, η οροφή του κτιρίου δεν έπεσε.

Ο στόχος επετεύχθη, το έργο πρέπει να προχωρήσει, όλα αλλάζουν για να μείνουν ίδια. Εσύ φτωχέ ανόητε οπαδέ, μόνο εσύ ήσουν που φώναζες για γερμανοτσολιάδες και χούντες, εσύ έφτιαχνες το νέο ΕΑΜ που θα έδιωχνε τις δυνάμεις κατοχής χωρίς να κάνει το λάθος της Βάρκιζας να παραδώσει τα όπλα, εσύ μιλούσες για μερκελιστές, όργανα των δανειστών, Τσολάκογλου, προδότες, εσύ παρασυρμένε, όχι εμείς, όχι η υπεύθυνη πολιτική ηγεσία σου, όχι οι εφημερίδες σου, όχι η αριστερά που ξέρει τι σημαίνει εμφύλιος, εσύ, εσύ ο όχλος, εσύ η μάζα, εσύ ο χρήσιμος ηλίθιος, μήπως είσαι χρυσαυγίτης;

Γιατί εμείς φεύγουμε, έχουμε δουλειά, έχουμε ραντεβού με την go back μάνταμ Μέρκελ, πάμε στη σύνοδο του «νεοφιλελεύθερου» σοσιαλδημοκρατικού ευρωπαϊκού κόμματος.

Είναι πολύ ακριβά τα μαθήματα δημοκρατίας, μόνο όταν πληρώσεις μαθαίνεις και πάλι δεν είναι σίγουρο. Πρέπει και να θέλεις να δεις την πραγματικότητα. Μέσα σε μήνες οι έλληνες πολίτες είχαν τη δυνατότητα να κρίνουν και να βγάλουν τα συμπεράσματά τους γι’ αυτή την οδυνηρή περίοδο. Να μάθουν τον κυνισμό της εξουσίας. Τη χειραγώγηση του πλήθους. Την εργαλειοποίηση της οργής και της άγνοιας. Την υποδαύλιση των πιο σκοτεινών ενστίκτων, του φόβου και του μίσους, για την επιτυχία ιδιοτελών πολιτικών σκοπών. Κάθε τεχνικός της εξουσίας το ξέρει, η αγάπη είναι ατομική, το μίσος ενώνει. Τυφλώνει. Δημιουργεί στρατούς.

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Για την Ενότητα

Πρωτοβουλίας ενότητας του δημοκρατικού μεταρρυθμιστικού χώρου ανέλαβαν πολίτες της Δυτικής Αθήνας ( Περιστέρι, Πετρούπολη, Ίλιον). Για την κρισιμότητα των περιστάσεων και την ανάγκη συγκρότησης νέας ισχυρής παράταξης δόθηκε στην δημοσιότητα το κείμενο που ακολουθεί, με τα ονόματα των υπογραφόντων.



Για την Ενότητα  (Ισχυρή παράταξη σοσιαλδημοκρατών, αριστερών δημοκρατών, κεντρώων φιλελεύθερων, οικολόγων)


Σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές στην νεώτερη ιστορία μας, στο πηδάλιο της χώρας βρίσκεται ο πλέον ακατάλληλος και επικίνδυνος κυβερνητικός συνασπισμός. Η χωρίς αρχές, ετερόκλητη, συμμαχία της “ανόητης Αριστεράς” και της “ψεκασμένης Ακροδεξιάς” με συγκολλητική ουσία την ακόρεστη δίψα για την εξουσία. Αδυνατώντας να κυβερνήσουν επί της ουσίας, επιδιώκουν την οικοδόμηση κομματικού κράτους “ των κολλητών”, προσπαθούν να επιβάλλουν τον κομματικό έλεγχο της δικαιοσύνης και της ενημέρωσης, συνεχίζουν την επιχείριση διχασμού της κοινωνίας σε διεφθαρμένους και ηθικά ανώτερους. Μέσα στον βάλτο της ακυβερνησίας, ο συνδυασμός ανικανότητας και ιδεοληπτικής εμμονής στην πολιτική του “όλα στο κράτος και για το κράτος με τους δικούς μας στην εξουσία” μπορεί να αποδειχθεί θανατηφόρα τοξικός.

Η χώρα αποδυναμώνεται εκπίπτοντας σε παρία της Ευρώπης, η οικονομία αργοπεθαίνει στην παγίδα της στασιμοχρεοκοπίας και η κοινωνία όντας αποκαμωμένη αναζητά στηρίγματα ώστε να βρει το κουράγιο για μια ακόμα προσπάθεια. Ο κίνδυνος όμως να επανέλθουν στο προσκήνιο τα σχέδια των δραχμολάγνων, “αφού όλες οι θυσίες αποδείχθηκαν μάταιες”, δεν μπορεί να αγνοείται. Η κρίσιμη κατάσταση και οι κίνδυνοι που παραμονεύουν, καθιστούν αναγκαία όσο ποτέ την ισχυρή πολιτική παρουσία ισχυρής παράταξης που θα στηρίξει και θα εμπνεύσει την προσπάθεια ανόρθωσης. Την ανάγκη αυτή αντιλαμβάνονται όλο και περισσότεροι πολίτες αλλά, και κυρίως, την χρειάζεται η χώρα. Η συγκρότηση της παράταξης έχει ως προϋπόθεση την Ενότητα, την Ανανέωση και τον σαφή μεταρρυθμιστικό στόχο.
Ο κατακερματισμός σε πολιτικές μικροϊδιοκτησίες δεν αντιμετωπίζεται με τεχνητές συγκολλήσεις εκλογικής επιβίωσης αλλά με την Ενότητα σε ένα νέο πολιτικό φορέα στον οποίο θα συνταιριάξουν λειτουργικά όλα τα ρεύματα που διατρέχουν τον χώρο. Οι Ευρωπαϊστές Σοσιαλδημοκράτες, οι Αριστεροί δημοκράτες, οι κεντρώοι φιλελεύθεροι, οι δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας καθώς και προσωπικότητες της πολιτικής και πνευματικής ζωής του τόπου, είναι τα υλικά που συνθέτουν το πανόραμα του νέου οργανισμού.

Η Ανανέωση στο ηγετικό επίπεδο επιβάλλει τον παραμερισμό προσωπικών φιλοδοξιών και στενών κομματικών πατριωτισμών. Η νέα ηγεσία οφείλει να είναι “ελεύθερη βαρών” από το παρελθόν, οφείλει δηλαδή να είναι στην κυριολεξία νέα και όχι προϊόν ανακύκλωσης. Η διαδικασία εκλογής νέας ηγεσίας και οι προφανείς δυσκολίες που ενέχει το εγχείρημα επιβάλλουν την προσφυγή στην λαϊκή εντολή, στην ετυμηγορία της βάσης. Επιβάλλεται όμως παράλληλα να διασφαλιστούν όλες οι προϋποθέσεις για να εκφραστεί μαζικά και αβίαστα η λαϊκή βούληση κάτι που θα ακυρώσει την “μάχη επιβίωσης των μηχανισμών”. Η ολοκλήρωση της προσπάθειας δεν μπορεί παρά να είναι η τελευταία πράξη, το επιστέγασμα σειράς βημάτων και πρωτοβουλιών που θα ενεργοποιήσουν το σώμα της κοινωνίας που προσβλέπει στην συγκρότηση ισχυρής παράταξης.

Η επιτυχής συκρότηση της παράταξης δεν μπορεί να μην αναζητήσει στέρεη βάση στην εκφορά καθαρού μεταρρυθμιστικού λόγου που θα σηματοδοτεί τις δυναμικές παραγωγικές δυνάμεις τις οποίες επιζητεί να εκφράσει πολιτικά. Ο καθαρός μεταρρυθμιστικός λόγος πρέπει να τοποθετεί με σαφήνεια την παράταξη στο πλευρό των δυνάμεων που επιδιώκουν τον ριζικό μετασχηματισμό του κράτους, της εκπαίδευσης, της οικονομίας και που οφείλουν να κατανικήσουν το τέρας του εθνολαϊκισμού, της κομματοκρατίας, της κρατικοδίαιτης οικονομίας. Οι ενδεχόμενοι σύμμαχοι της παράταξης δεν κατοικούν στα εδάφη της δήθεν ριζοσπαστικής και δήθεν αριστεράς.

Παρακολουθούμε με ιδιαίτερη προσοχή και αγωνία τα όσα γράφονται και όσα γίνονται σχετικά με την συγκρότηση της παράταξης. Παρά τα μικρά βήματα που έγιναν με τις συναντήσεις, τις επικοινωνίες και τις δηλώσεις των επικεφαλής των κομμάτων που ανήκουν στο χώρο παράταξης παραμένει η εντύπωση ότι τα πράγματα δεν αντιμετωπίζονται, σε ηγετικό επίπεδο, με την αποφασιστικότητα και την ταχύτητα που θέλουν οι πολίτες και υπαγορεύουν οι ανάγκες της χώρας. Η συγκρότηση κοινής επιτροπής για την διερεύνηση πολιτικών συμπτώσεων προγραμματικού χαρακτήρα, είναι χρήσιμη αλλά δεν αρκεί.

Όσοι πολίτες αντιλαμβάνονται, όπως εμείς, τον επείγοντα χαρακτήρα για την συγκρότηση ισχυρής, νέας και ενιαίας, παράταξης, αντιλαμβάνονται επίσης ότι η διαδικασία θα επιταχυνθεί, εάν η ευθύνη γι΄αυτό ανατεθεί σε ένα συλλογικό όργανο ευρείας αποδοχής στο οποίο θα συμμετέχουν στελέχη και προσωπικότητες πρώτης γραμμής με την ευρύτητα και το κύρος που αντιστοιχεί στο μέγεθος της προσπάθειας. Αυτή η χειρονομία ενότητας και αποφασιστικότητας, χωρίς αστερίσκους, σε επίπεδο κορυφής, είναι δυνατόν να εμπνεύσει την απαραίτητη αισιοδοξία στην βάση της κοινωνίας και να πυροδοτήσει τις διαδικασίες αυτοοργάνωσης σε τοπικό επίπεδο.

Δυτική Αθήνα

Απρίλης 2016

Το κείμενο υπογράφεται από:

Βεντουράτος Θύμιος, Βεντουράτος Σπύρος, Γιαλός Νίκος, Γκόκας Κώστας, Γκούμας Πέτρος, Δουκέλης Αντώνης, Καλαμπαλίκης Παντελής, Κουρτσούνης Γιώργος, Μαϊκαντή Μαίρη, Μιχαλόπουλος Γιάννης, Μουκουβίνας Βασίλης, Ντζούρας Νίκος, Πατινιωτάκης Σταύρος, Ρήγας Χρήστος, Σέμπος Τάκης, Σιώζος Μιχάλης, Σταμάτης Παναγιώτης, Τζιάς Δημήτρης





Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Η κοινή λογική που τόσο λείπει

Του Φώτη Γεωργελέ στην Athens Voice (*)
1.Μιλάνε αυτοί που επέβαλαν 11 μειώσεις συντάξεων. Ένας κυβερνητικός βουλευτής το λέει πιο κυνικά από τον αρχηγό του: εδώ δέχτηκαν 11 μειώσεις συντάξεων, στη 12η θα κολλήσουν; Είναι όμως έτσι τα πράγματα, είναι οι 11 των προηγούμενων και η δωδέκατη μείωση των τωρινών; Μα αν δεν έπρεπε να γίνουν, όπως τόσα χρόνια έλεγε το αντιμνημονιακό μπλοκ, γιατί δεν τις κατάργησαν μόλις έγιναν κυβέρνηση; Γιατί δεν επαναφέρουν τις συντάξεις όπως υπόσχονταν; Ποιος τους εμποδίζει; Όχι μόνο δεν ακυρώνουν τις μειώσεις συντάξεων, αλλά πρώτα το καλοκαίρι με την αύξηση εισφοράς υγείας και έπειτα τώρα με το ασφαλιστικό, τις μειώνουν κι άλλο. Οι νέες «αντιμνημονιακές» μειώσεις δεν αντικαθιστούν τις παλιές, προστίθενται στις παλιές. Άρα η κυβέρνηση που επιβάλλει τη 12η μείωση, είναι σαν να έχει η ίδια επιβάλλει και τις 11 προηγούμενες.

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Η ιστορία του ασφαλιστικού είναι η ιστορία αυτής της χώρας στην εποχή της κρίσης.

του Φώτη Γεωργελέ στην Athens Voice
Aυτά τα χρόνια, χρησιμοποιούσα συχνά το παράδειγμα του ασφαλιστικού. Για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί εδώ, με τρία απλά νούμερα, μπορεί και ένας μαθητής γυμνασίου να καταλάβει τι κάναμε ως κοινωνία τις δύο τελευταίες δεκαετίες και αυτοκτονήσαμε. Η συνολική δαπάνη για τις συντάξεις το 2000 ήταν 14,4 δις. Το 2009 είχε φτάσει τα 32,7 δις. Η κρατική επιδότηση στα ταμεία το 2000 ήταν 7,4 δις, το 2009 είχε φτάσει στα 23 δις. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, 1 εκατομμύριο άνθρωποι προστέθηκαν στους συνταξιούχους. Η Ελλάδα μετατράπηκε σε μια χώρα συνταξιούχων και δημοσίων υπαλλήλων. Το κόστος του κράτους συνεχώς διογκωνόταν, το βάρος στον ιδιωτικό τομέα συνεχώς μεγάλωνε.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Εμείς τι κάνουμε;

Του Χρήστου Χωμενίδη-στο Capital.gr

Χλευάσαμε προ ημερών αντικρίζοντας τη μισή κυβέρνηση να συνωθείται –περιστοιχισμένη από παντοειδείς σφωγγοκωλάριους– γύρω από τον Λάκη Λαζόπουλο.

Γελάσαμε (πολύ πικρά - πάντως γελάσαμε) προ εβδομάδων με την συνομιλία Μπιλ Κλίντον-Αλέξη Τσίπρα, όπου ο δεύτερος παρουσίαζε εικόνα ηγεμόνος εκ Δυτικής Λιβύης, για να θυμηθούμε τον Καβάφη. "...Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος που έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι...".

Ξεκαρδιστήκαμε προ μηνών με τη ρίψη στεφάνου στου γυαλού τα βοτσαλάκια και τη διοργάνωση χριστιανικού μνημοσύνου για τους Σαλαμινομάχους από τον Πάνο Καμμένο. Ο Στυλιανός Παττακός, εφόσον παραμένει διαυγής στα εκατόν τρία του, σίγουρα θα ζήλεψε που επί των ημερών της "Εθνοσωτηρίου" δεν είχε εμπνευστεί κάτι παρόμοιο...

Εμείς. Οι μισοί Έλληνες. Ή –για να μην το παίρνουμε επάνω μας– το 39% σχεδόν της κοινωνίας, όπως καταγράφηκε στο δημοψήφισμα του Ιουλίου.

Το υπόλοιπο 61% αν δεν επικροτεί τους κρατούντες, τουλάχιστον δεν εξεγείρεται με τα εξωφρενικά, κατά τη γνώμη μας, καμώματά τους.

Στα μάτια της πλειοψηφίας, οι Συριζανέλ ίσως φαντάζουν πλέον ασυνεπείς. Δεν σημασιοδοτούν ωστόσο και καμιά πρωτοφανή παρακμή.

Οι φόροι –εννοείται– τσούζουν. Η εξωτερική εντούτοις πολιτική, η αντίληψη για την παιδεία και τον πολιτισμό, το ύφος και το ήθος της νεοπαγούς εξουσίας γίνεται γενικώς αποδεκτό. "Οι προηγούμενοι γιατί ήταν καλύτεροι; Επειδή φορούσαν γραββάτες;" θα σου πουν. Και θα το πιστεύουν ειλικρινά.

Χρειάστηκε άοκνη προσπάθεια δεκαετιών για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο.

Η σχολική εκπαίδευση έπρεπε να υποβαθμισθεί στο μη παρέκει. Τα λύκεια να καταντήσουν πάρκινγκ μαθητών, οι οποίοι περιμένουν βαριεστημένα πότε θα σχολάσουν για να τρέξουν στα φροντιστήρια-αποστηθιστήρια που θα τους εξασφαλίσουν την επιτυχία στις Πανελλαδικές. Τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ να γίνουν ξέφραγο αμπέλι για τον κάθε πικραμένο, από τους φοιτητοπατέρες και τους μπαχαλάκηδες μέχρι τους μικροπωλητές λαθραίων dvd.

Στον δημόσιο λόγο έπρεπε να κυριαρχήσει η ιδιωτική ραδιοφωνία και τηλεόραση, να συμφιλιώσει και να εθίσει τους Έλληνες στο λούμπεν σε όλες του τις εκφάνσεις. Από τους εξωνημένους δημοσιογράφους οι οποίοι γαβγίζουν νυχθημερόν, προωθώντας τα συμφέροντα του καθενός αφανούς χορηγού τους. Μέχρι τα πρωινάδικα και τα μεσημεριανάδικα που αποβλακώνουν τη μια γενιά μετά την άλλη. Όταν, παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2002, ένας λαός σύσσωμος είχε κολλήσει στις οθόνες του και αγωνιούσε εάν νικητής του Big Brother θα έβγαινε ο Πρόδρομος ή ο Τσάκας, γιατί να φρικιά σήμερα με τους Συριζανέλ; Ή ακόμα και με τη "Χρυσή Αυγή";

Η αισθητική και ηθική καταβαράθρωση, η αντίληψη ότι όλα παίζουν κι όλοι παίζουμε εμπεδώθηκε στα χαρισάμενα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Τα παλαιά κόμματα έστρωσαν κόκκινο χαλί για να επελάσει, μετά την οικονομική χρεοκοπία, το συνονθύλευμα που αυτοαποκαλείται "Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς". Αντί να λέγεται "Περονικό Κόμμα Ελλάδας".

Και σήμερα τι κάνουμε εμείς, οι νουνεχείς; Καγχάζουμε με τα χαΐρια των κυβερνώντων; Περιμένουμε να φθαρεί ο Σύριζα και να πέσει υπό το βάρος των ανοησιών και των ανομημάτων του; Ξεφυλλίζουμε παλιά άλμπουμ με φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Καραμανλή στο Ηρώδειο, ανάμεσα στον Χατζιδάκι και στον Κουν, και του Λεωνίδα Κύρκου με τη φυσαρμόνικα – μυρηκάζουμε ένδοξους, κατά τη γνώμη μας, καιρούς που ποτέ δεν γνωρίσαμε;

Κούνια που μας κούναγε εάν νομίζουμε πως ο τροχός θα γυρίσει νομοτελειακά και το "ευρωπαϊκό", "μεταρρυθμιστικό" –ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το– τόξο θα επανέλθει στα πράγματα για να ξαναθέσει την πατρίδα στην ορθή τροχιά της...

Όταν ο Βασίλης Λεβέντης –για να αναφέρω την λιγότερο αντιπαθή περίπτωση– γίνεται εν μια νυκτί από περίγελως, αξιοσέβαστος πολιτικός παίκτης, γιατί να μην τον καμαρώσουμε προσεχώς ηγέτη του 10% και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης;

Όταν ο Λάκης Λαζόπουλος εξακολουθεί να επηρεάζει την κοινή γνώμη περισσότερο από τον οποιονδήποτε, τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι θα βγούμε στο ορατό μέλλον από τον αστερισμό της ευτέλειας;

Όταν, κυρίως, εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε κάποια απτή, πειστική, ελκυστική πρόταση για τη χώρα παρά αρκούμαστε σε γενικότητες; Ως οπαδοί –συστηνόμαστε– της λογικής, ως παιδιά του Διαφωτισμού... Το μήνυμα που εκπέμπουμε είναι πολύ γενικόλογο, πολύ θολό για να συγκινήσει. Με ευχολόγια και "ήξεις αφήξεις" κανείς δεν κέρδισε ποτέ όχι εκλογές αλλά ούτε καν τη γυναίκα που επιθυμούσε. Εκτός και αν μόστραρε ένα γεμάτο πορτοφόλι...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόκειται ποτέ να ηττηθεί από κάποια κεντροδεξιά απομίμησή του. Ούτε από τον οποιονδήποτε θυμίζει τις "παλιές, καλές ημέρες" που έληξαν οριστικά με τα μνημόνια.

Μονάχα εκείνος (ή εκείνη) που θα κοιτάξει την κοινωνία ασκαρδαμυκτί και θα επαγγελθεί συγκεκριμένες αλλαγές: Την εκκαθάριση του κράτους ωσάν να πρόκειται για χρεοκοπημένη επιχείρηση. Την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Την ελάφρυνση –πάση θυσία– των φόρων. Την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων με ξενόγλωσσα τμήματα. Την άμεση πώληση του Ελληνικού και κάθε άλλης περιουσίας που σαπίζει αναξιοποίητη. Το τέλος –ακόμα, ακόμα– της υποχρεωτικής συμμετοχής στα ασφαλιστικά ταμεία, εφόσον εργαζόμενος και εργοδότης προτιμούν κάποια ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία... Μονάχα εκείνος έχει μια ελπίδα να καθίσει στο τιμόνι. Και να ξεκολλήσει την πατρίδα από τη λάσπη.

* Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

Athens Voice : Ο Στέλιος Ράμφος μιλάει για όλα.

Συνέντευξη στην Αγγελική Μπιρμπίλη.

Kύριε Ράμφο, η Ελλάδα των χρόνων της ευημερίας κατέρρευσε. Ποιο είναι το βαθύτερο αίτιο της κρίσης;
Στην Ελλάδα, έχουμε μία μακρά παράδοση άρνησης να συγκροτήσουμε κράτος. Το νεότερο ευρωπαϊκό κράτος έχει δομές οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα ειρηνικής συνυπάρξεως πολλών και διαφορετικών ανθρώπων, έχει θεσμούς αντιπροσωπευτικότητας, έχει οικονομικές δομές και υπηρεσίες και την έννοια του κράτους δικαίου. Εμείς ποτέ δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε τη δομή και τη συναισθηματική αξία που έχει η οικογένεια, η εντοπιότητα και η συντεχνία, αυτά είναι τα θεμέλια της συλλογικής μας υπάρξεως. Για να δημιουργηθεί κράτος πρέπει οι ηθικοί δεσμοί που μας συνδέουν με την οικογένεια να περάσουν στο κράτος. Στην Ελλάδα κυβερνά το κόμμα. Κάθε φορά που έχουμε κυβερνητική αλλαγή, το πρώτο που αλλάζουμε είναι οι Γενικοί Γραμματείς υπουργείων. Γιατί; Γιατί αυτοί είναι η μπότα του κράτους στη διοίκηση. Χρησιμοποιήσαμε το δημόσιο για λόγους πελατειακούς και τινάξαμε την μπάνκα στον αέρα.

Θεωρείτε ότι η κρίση άλλαξε τις νοοτροπίες;
Όχι, διότι δεν σταθήκαμε ειλικρινείς ούτε μία στιγμή –αν εξαιρέσει κανείς το «μαζί τα φάγαμε» (που είναι ακριβές, όλοι τα φάγαμε, αλλά όχι βεβαίως στον ίδιο βαθμό)–, ψάχναμε να βρούμε εχθρούς και αγανακτήσαμε και μουτζώναμε από την Πλατεία Συντάγματος. Η τεράστια ευκαιρία της κρίσεως χάθηκε διότι δε μπορέσαμε να ξανασκεφτούμε τον εαυτό μας. Πέρυσι τον Ιανουάριο βγαίναμε σχεδόν από αυτή τη δύσκολη φάση, αλλά προτιμήσαμε να «φορέσουμε» 90 δις και ένα τρίτο μνημόνιο, το οποίο ο θεός ξέρει πώς θα βγει...