Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

«Φτάνει πια»


Σε μνημείο σύμπνοιας έχει αναδειχθεί το περιβόητο Μνημόνιο, που κατάφερε να συσπειρώσει εναντίον του Αριστερά και Δεξιά.
Μόνο που το ερώτημα ήταν Μνημόνιο ή χρεοκοπία, οπότε το δυστύχημα γι' αυτές τις πολιτικές δυνάμεις είναι ότι τάχθηκαν με τη χρεοκοπία, χωρίς να τολμούν να εξηγήσουν τι ακριβώς συνεπάγεται η επιλογή αυτή για τους μισθούς και τις συντάξεις όλων. Ετσι αφέθηκε ο ΛΑΟΣ χωρίς αντίπαλο στην αντιπολίτευση.
Αντίστοιχο μνημείο αποτελεί και το Ασφαλιστικό: δεν είναι αδικία σχεδόν το 8% των συνταξιούχων να απολαμβάνει το 50% των συντάξεων, την ώρα που το 92% βολεύεται με το υπόλοιπο μισό; Πώς λοιπόν αρνούνται την αλλαγή και δέχονται τη διαιώνιση αυτής της κοινωνικής αδικίας σε βάρος της πλειονότητας των χαμηλοσυνταξιούχων, προς όφελος μερικών «ευγενών» Ταμείων, στα οποία, παρεμπιπτόντως, συνδράμουν και οι χαμηλοσυνταξιούχοι; Κάτι που αποσιωπούν.

Το πρόβλημα δεν είναι η ταύτιση «Δεξιάς»-«Αριστεράς» στο πλαίσιο μιας καθεστωτικής νοοτροπίας ξεπλύματος διορισμών, στήριξης πελατειακών αιτημάτων και διατήρησης συντεχνιακών ανισοτήτων με τσαμπουκά, αλλά η ανυπαρξία της Αριστεράς καθαυτή: η απουσία ενός προοδευτικού λόγου για την άρση αυτών των αδικιών σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Η κρίση με τους ιδιοκτήτες φορτηγών και βυτιοφόρων είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου. Σήμερα υπάρχουν στο Κοινοβούλιο δύο αυτοαποκαλούμενα αριστερά πλην όμως ευρωφοβικά κόμματα, ένα εκ των οποίων έχει μείνει στην ένδοξη εποχή του Στάλιν και το άλλο στη σύγχρονη εκδοχή του, δυο κόμματα που βάζουν πάντα πλάτη στους συνδικαλιστικούς εκβιασμούς και τις αντικοινωνικές κινητοποιήσεις, καθαγιάζοντας τις κάθε λογής συναλλαγές του φαύλου ρουσφετολογικού δικομματικού κράτους με τους «πελάτες» του, φλερτάροντας έτσι με τους αδιαφανώς τακτοποιημένους ψηφοφόρους τους. Μήπως και ξεκλέψουν κανένα ψηφαλάκι. Ετσι τα δύο κόμματα της Αριστεράς νομοτελειακά εξελίσσονται σε αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις που ταυτίζονται με καταστροφικά μοντέλα άλλων εποχών. Σήμερα όμως για ένα σημαντικό κομμάτι νέων ανθρώπων η αξιοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη βαραίνουν περισσότερο από το ρουσφέτι.
Αν υπάρχει ένα οραματικό οδόφραγμα, είναι αυτό που στήνεται στις παρέες των λαμόγιων-φοροφυγάδων-νταβατζήδων-εξωχώριων πολιτικάντηδων. Και σε αυτό το «οδόφραγμα» δεν συμβάλλει η αντιπολίτευση. Η ανέξοδη ρητορεία δεν πείθει τις δημοκρατικές μονάδες της κοινωνίας που δεν τυφλώνονται από τη μισαλλοδοξία και αποζητούν τολμηρές ρήξεις, ώστε να αρχίσουμε κάποτε να βγαίνουμε από το τέλμα το οποίο όλες οι πολιτικές δυνάμεις συνδημιούργησαν - και το οποίο όλοι συντηρούσαμε. Είναι ίσως η πρώτη φορά που η πλειονότητα του «λαού» -πόσο κακοποιημένη λέξη, αλήθεια- βρίσκεται πιο μπροστά από το πολιτικό προσωπικό όλων των αποχρώσεων, γυρίζει την πλάτη στις παλαιοκομματικές Σειρήνες, παίρνει τη ζωή στα χέρια του και λέει το δικό του «Φτάνει πια» σε λαϊκισμούς, αφορισμούς, έλλειψη επιχειρημάτων.

4 σχόλια:

  1. Η διπολική νοηματική πλαισίωση (από τα παλαιότερα εργαλεία πολιτιής ρητορικής)είναι εξόχως μεροπηπτική, έτσι όπως αρθρώνεται. Τη δεκαετία του 1980 τούτο το δρόμο (το δρόμο των ιδιωτικοποίησεων, της πλήρους ηγεμονίας της αγοράς, του νεοφιλελευθερισμού γενικότερα) τον λέγανε "there is no alternative"(tina). Oι μονόδρομοι, άλλωστε, είναι επινοήσεις, κατασκευές φορέων των προιστάμενων τάξεων έτσι ώστε να εκπροσωπούνται τα συμφέροντα τους με τον καλύτερο τρόπο (και τούτο δεν συνιστά κανενός είδους οικονομικό αναγωγισμό).

    Σε ότι αφορά το ζήτημα της Ευρώπης, του συγγραφέα του έχει ξεφύγει (σκοπίμως προφανώς)μεγάλο κομμάτι του εμπειρικού υλικού. Αφενός η αρχιτεκτονική της ΕΕ είναι εξαρχής νεοφιλελεύθερη και προιόντος του χρόνου γίνεται ακόμα περισσότερο, αφετέρου ο ΣΥΝ είναι από πάντα φιλοευρωπαικό κόμμα, κύριος ιδρυτής του Κόμματος της Αριστεράς. Σαφώς και δε συμφωνεί με την ΕΕ έτσι όπως είναι. παλεύει εντός της ως ένα εκ των πεδίων της ταξικής -και όχι μόνο- πάλης.

    Τελικά ο αρθρογράφος καταλήγει να μας λέει συλλήβδην ρουσφετολόγους(τους αριστερούς), εκλογολάγνους, ταυτίζοντας την Αριστερά με τη Δεξιά. Αυτό το παιχνιδάκι (ταύτισης Αριστεράς και Δεξιάς) δεν είναι κάτι που το έχει κάνει η κεντροαριστερά λίγες φορές. Από το "Σιδηρό Μέτωπο" του Γερμανικού Σοσιαδημοκρατικού κόμματος του μεσοπολέμου μέχρι την απίστευτα λαικίστικη ρητορεία του Γ. Παπανδρέου εναντίον Δεξιάς και αριστεράς τη δεκαετία του 1960 η Σοσιαλδημοκρατία - ο πιο πετυχημένος πολιτικός χαμαιλέοντας στην κομματική ιστορία- προσπαθώντας να διευρύνει τη χωρικότητα της, υποτάσσεται σε κυρίαρχα κελεύσματα (βλέπε την πλήρη υποταγή της πια στο νεοφιλελευθερισμό) και τείνει σε έναν ακατάσχετο ρητορικό μανιχαισμό.

    Τελικά, οι συμβολές στην επεξήγηση της πραγματικότητας δεν μετριούνται με το κατά πόσο προσπαθώντας να γίνεις πρωτοτυπος καταλήγεις να αναπαράγεις, ως προιόν μιμήσεων, τον κυρίαρχο λόγο. Αλλιώς: ο ρητορικός διάκοσμος της πολιτικής δεν φιλοτεχνείται εξ-ίσου από όλους. Δύο άντε τρείς αρχιμάστορες κάθε φορά δημιουργούν και οι υπόλοιποι αντιγράφουν. Και αν πρέπει οι άνθρωποι να κοιτούν το αυθεντικό, λέω να προτιμώ τον Πρετεντέρη , που δυστυχώς για εμένα που δε μου πολυαρέσει ο Αλτουσσέρ φαίνεται να επιβεβαιώνεται σε αυτή τη περίπτωση η σύλληψη του περί ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους. Και, όπως και να το κάνουμε, ο κ. Γιάννης είναι πολύ καλός μάστορας.

    Υστερόγραφο λίγο κομματοσκυλιάρικο: 500 σελίδες πρόγραμμα έχει ο ΣΥΝ. Είναι στο σάιτ του και μιλάει για όλα. η θεάση της πολιτικής δεν εκκινεί από το τι νομίζω ότι λέει ο τάδε ή ο δείνα, αλλά από το τι όντως λέει.

    Υ.Γ.2 "Αλλυλεγγύη ή απληστία." Να ένα δίπολο της Αριστεράς. Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στον μεγάλο κοινωνιολόγο Alain Touraine

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βασίλη, καλοδεχούμενες οι ενστάσεις καλό είναι όμως να μην πετάμε την μπάλα έξω. Συγκεκριμένα επιχειρήματα δεν ακυρώνονται επειδή "τα ίδια λέει και ο Πρεντεντέρης" , άλλωστε το έχω γράψει και πάλι: δεν κολλάω στο ποιός λέει κάτι αλλά τι είναι αυτό που λέει.

    Το γεγονός ότι "το 8% των συνταξιούχων να απολαμβάνει το 50% των συντάξεων, την ώρα που το 92% βολεύεται με το υπόλοιπο μισό" δεν το ανέδειξε η όποια Αριστερά, δεν οργάνωσε κίνημα για την αντικατάσταση της πελατειακής-προνομιακής αντιμετώπισης με κοινωνικά δίκαιη μεταχείριση.

    Αυτό είναι γεγονός, ανεξάρτητα ποιοί το επικαλούνται. Είναι ελλείμα στην συγκροτηση αριστερής πολιτικής και δεν είναι το μόνο... δυστυχώς.

    ΥΓ Σχετικά τον Ευρωπαϊκό προσανατολισμό του ΣΥΝ παρατηρώ ότι έχει θολώσει πάρα πολύ η ευκρίνεια της θέσης του. Οι φωνές που ακούγονται "να τελειώνουμε με το ευρώ και την ΕΕ" και "οι θέσεις του ΚΚΕ δικαιώθηκαν" δεν εκπέμπονται από επίσημα χείλη του ΣΥΝ αλλά ακούγονται όλο και πιο δυνατά από τον "χώρο". Δεν διατηρώ κάποια "μανία" φιλοευρωπαϊκή, είναι όμως ένα διεθνές πλαίσιο μέσα στο οποίο συγκρούονται δυνάμεις με τον συσχετισμό να είναι εις βάρος μας. Υπάρχει άραγε άλλο πιο ευνοϊκό πλαίσιο να ενταχθούμε;; Η πραγματικότητα όσο σκληρή και αν είναι δεν αντιμετωπίζεται με την φυγή προς ... τα που;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δε μίλησα για το πρόσωπο Γιάννη, μίλησα για τους πομπούς κυρίαρχης ιδεολογίας. Και αυτό είναι άλλο. Διαμεσολαβημένη είναι και η πληροφορία και η γνώση. Πάντα και για όλους.

    Φυσικά και θίγει η Αριστερά ζητήματα ταξικής αδικίας. Είναι το πρώτο της όπλο και γι'αυτό θα μπορούσε να κατηγορηθεί και ως οικονομοκεντρική.(είναι η παλιά κουβέντα περί πρωτεύουσας και δευτερευουσών αντιθέσεων, που τουλάχιστον η Αριστερά που υποστηρίζω, την έχει αναλύσει με θετικό τρόπο).

    η διμιουργία ενός κινήματος ενάντια στο πελατειακό είναι ζήτημα τακτικής. και ως ζήτημα τακτικής του πρέπει μια απάντηση τακτικής. Δε μπορεί να αφήνονται καραμπινάτα ζητήματα ταξικής αδικίας πιο πίσω από μια παθογένεια εγγενή στην ελληνική πολιτική τάξη και κοινωνία. (ο Δ. Χαραλάμπης έχει γράψει πολλά γι'αυτό το ζήτημα και πολύ βοηθητικά, και ο άνθρωπος δεν είναι στο χώρο).

    Η ίδια προταγματική πτυχή της Αριστεράς ότι για την άρση του εν λόγω φαινομένου χρειάζεται διαρκής κοινωνικός έλεγχος- και αυτή δεν είναι η μόνη επιτελεστική του λειτουγία- αναδεικνύει την συμμετοχική απονομιμοποίηση. Τούτη την πτυχή δεν την μεταχειρίζεται άλλη παράταξη με το εργαλειακό και εννοιολογικό οπλοστάσιο που έχει από καταβολής της δημιουργήσει. Και μάλλον πρέπει να της πιστωθεί.

    ο ευρωπαικός προσανατολισμός του ΣΥΝ έχει θεωρητικές καταβολές, παρόλες της διαφορετικές απόψεις στο εσωτερικό του. Εσύ, ως μεγαλύτερος, ξέρεις πως αυτό ο χώρος ήταν πάντα πολυφωνικός και καμιά φορά κουραστικά πολυφωνικός. Η αυτονομία του κράτους σημαινει και αυτονομία των υπερεθνικών οργανισμών. Και μιας και η κατεύθυνση του υπερεθνικού η κρατικού μηχανισμού είναι ζήτημα πάλης , παλεύεις και στην Ευρώπη- εντός της- όπως παλεύεις και στην Ελλάδα. η 1η πανευρωπαική απεργία στις 29 Σεπτέμβρη, αν και εφόσον ευοδωθεί, είναι ένα τρε
    έχον παράδειγμα. Ο ύστερος Πουλαντζάς και οι επίγονοι του έχουν συμβάλλει πολύ στη διαμόρφωση αυτής της αποψης.

    Υ.Γ. Δε μπορούμε να πιάσουμε όλα τα ζητήματα. Κάτι τελευταίο όμως: Η realpolitik που στερείται εγγενώς οράματος. Και μέχρι στιγμής δε γνωρίζω στην ανθρωπινη ιστορία κοινωνίες που να προοδευσαν (και αυτό δε σημαίνει μόνο οικονομική προοδος) χωρίς vision για το μετά.

    Υ.Γ.2: "Of them all this is the worthiest and of most dignity" Thomas More, Utopia. Και το εν λόγω απόφθευγμα το έχει καταλάβει και ένας άλλος τρανός του καιρού μας, ο υποδιοικητής Μάρκος των Ζαπατίστας. Εκείνος την ονοματίζει "εξεγερμένη αξιοπρέπεια".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. [Και μέχρι στιγμής δε γνωρίζω στην ανθρωπινη ιστορία κοινωνίες που να προοδευσαν (και αυτό δε σημαίνει μόνο οικονομική προοδος) χωρίς vision για το μετά.]

    Aκριβώς αυτό είναι που πιστεύω. Εγραψε κάτι σχετικό ο Π. Τσίμας στα ΝΕΑ (χα χα) Με την παρατήρηση ότι οφείλουν τα αριστερά κόμματα να έχουν ΚΑΙ όραμα αλλά ΚΑΙ ρεαλισμό, αυτό τα διαχωρίζει από ομίλους αναζητήσεων που φυσιά είναι εντελώς απαραίτητο να υπάρχουν και να γονιμοποιούν τις εξελίξεις.

    Όραμα όμως δεν εμπνέεις όταν δεν αντιμάχεσαι την αδικία αλλά επιλεκτικά κάνεις γαργάρες τα αναριθμητα συντεχνιακά προνόμια προκειένου να επιβιώσες στην ποιτική σκηνή. Αυτό είναι άθλια καθεστωτική πρακτική και το έχουμε βιώσει σε πάμπολλες περιπτώσεις ( συνδικαλισμός, αυτοδιοίκηση Βλαχοπασοκ εκδοχής ...)

    ΥΓ Φυσικά δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ΟΛΑ. Στο θέμα λοιπόν του ασφαλιστικού η Αριστερά έπρεπε να καταγγέλει την αφαίμαξη των χαμηλοσυνταξιούχων αλλά να καταγγέλει επίσης τα προνόμια του 8%. Αλλωστε αυτά ακριβώς τα προνόμια πίεσαν τις περικοπες των ανυπεράσπιστων (πολιτικά) μικροσυταξιούχων. Σε καμία περίπτωσηα η αντίσταση στα μέτρα δν έπρεπε να συνδυάζεται με την στήριξη του υπάρχοντος πελατειακού συστήματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή