Ο δικός μου δήμαρχος! (του Νίκου Μαραντζίδη, στο Protagon)
Τον
είδα καθώς ανέβαινα την Παλαιών Πατρών, να κάθεται μόνος του σε ένα
καφέ. Μιλούσε στο κινητό του. Ανταλλάξαμε από ένα ζεστό χαμόγελο· άγγιξα
με το χέρι μου τον ώμο του (πάντα αγγίζω έτσι τους ανθρώπους που αγαπώ,
παραβιάζοντας ενίοτε την ιδιωτικότητά τους) και συνέχισα. Πόσο
μοναχικός άνθρωπος πρέπει να είναι, σκέφτηκα.
Ψήφισα τον Μπουτάρη όποτε κατέβηκε υποψήφιος. Στις τελευταίες εκλογές, όμως, μου είχε φύγει ο ενθουσιασμός. Δεν ήμουν βέβαιος ότι μπορούσε να προσφέρει, πια, από αυτή τη θέση. Τα χρόνια είχαν περάσει και φοβόμουν, μήπως τώρα ήταν απλώς ένας πεισματάρης γέρος που νοιαζόταν κυρίως για την υστεροφημία του. Τον ξαναψήφισα προβληματισμένος, πιο πολύ από ιδεολογική συγγένεια και χωρίς πίστη. Χάρηκα, βέβαια, που εκλέχτηκε, αλλά πιο πολύ χάρηκα για το τέλος μιας άσχημης κατάστασης στον Δήμο Θεσσαλονίκης.
Ψήφισα τον Μπουτάρη όποτε κατέβηκε υποψήφιος. Στις τελευταίες εκλογές, όμως, μου είχε φύγει ο ενθουσιασμός. Δεν ήμουν βέβαιος ότι μπορούσε να προσφέρει, πια, από αυτή τη θέση. Τα χρόνια είχαν περάσει και φοβόμουν, μήπως τώρα ήταν απλώς ένας πεισματάρης γέρος που νοιαζόταν κυρίως για την υστεροφημία του. Τον ξαναψήφισα προβληματισμένος, πιο πολύ από ιδεολογική συγγένεια και χωρίς πίστη. Χάρηκα, βέβαια, που εκλέχτηκε, αλλά πιο πολύ χάρηκα για το τέλος μιας άσχημης κατάστασης στον Δήμο Θεσσαλονίκης.




